Οι τελευταίες δώδεκα ραψωδίες.

Οι δώδεκα πρώτες ραψωδίες

Η συγχρονισμένη ανάγνωση-ακρόαση μας βοηθάει να συγκεντρωθούμε, να καταλάβουμε και να νοιώσουμε.

Η Ιλιάδα είναι ένα πυκνό και καμιά φορά δύσκολο ποίημα. Η μετάφραση Καζαντζάκη-Κακριδή έχει καταφέρει το ακατόρθωτο: είναι εξαιρετικά ακριβής ΚΑΙ έμμετρη. Συναντάμε όμως μακριές φράσεις με μπερδεμένη σύνταξη που γίνονται ακατανόητες αν δεν ακουστούν, αν δεν ¨μιληθούν» σωστά. Και αυτό δεν πρέπει να γίνει σε βάρος του ρυθμού γιατί θα εκφύλιζε το «τραγούδι» σε πεζογράφημα.

Με τη διπλή οπτικο-ακουστική εισροή συγκντρωνόμαστε καλίτερα. Αν νοηματικά και ρυθμικά, η ανάγνωση είναι σωστη, καταλαβαίνουμε τα νοήματα και νοιώθουμε το ρυθμό. Και θημηθείτε ότι οι αρχαίοι δεν την διάβαζαν την Ιλιάδα, την απάγγελναν, την τραγούδαγαν, τη χόρευαν!

Ο Έχτορας επιστρέφει νεκρός στην Τροία!